Ψηλά στον απέραντο, νυχτερινό ουρανό, εκεί που η νύχτα έμοιαζε με βελούδινο σεντόνι, ζούσε ένα μικρό, γλυκό αστεράκι που το έλεγαν Λαμπερίνο. Γύρω του, όλα τα άλλα, μεγάλα αστέρια άστραφταν δυνατά και περήφανα. Φώτιζαν ολόκληρες πόλεις και δάση με το χρυσό και ασημένιο φως τους.
Ο Λαμπερίνος, όμως, κρατούσε το δικό του φως κρυμμένο. Το τύλιγε μέσα σε μια κουβερτούλα από μαλακά σύννεφα για να μην φαίνεται. «Είμαι πολύ μικρός», σκεφτόταν στεναχωρημένος. «Το δικό μου φως είναι τόσο αδύναμο. Κανείς δεν πρόκειται ποτέ να το προσέξει, οπότε καλύτερα να μην προσπαθώ καν». Έτσι, έμενε πάντα στο σκοτάδι, νιώθοντας ασήμαντος.
Μια νύχτα, ο ουρανός γέμισε ξαφνικά με πυκνά, μαύρα και θυμωμένα σύννεφα. Το φεγγάρι κρύφτηκε φοβισμένο και τα μεγάλα αστέρια σκεπάστηκαν εντελώς. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, ένα μικρό καραβάκι είχε χάσει τον δρόμο του στη σκοτεινή θάλασσα και τα κύματα το χτυπούσαν δυνατά.
Όμως, υπήρχε μόνο ένα μικρό, καθαρό κομματάκι ουρανού ανάμεσα στα σύννεφα… ακριβώς εκεί που στεκόταν ο Λαμπερίνος!
«Πρέπει να βοηθήσω», ψιθύρισε το αστεράκι. «Αλλά πώς; Αφού δεν φέγγω δυνατά…»
Κοίταξε κάτω το χαμένο καραβάκι. Είδε τους ναύτες φοβισμένους. Τότε, ένιωσε μια μικρή σπίθα να ανάβει στην καρδιά του. Πήρε μια βαθιά ανάσα, έκλεισε τα μάτια, πίστεψε για πρώτη φορά στον εαυτό του και… έλαμψε με όση, μα όση δύναμη είχε μέσα του!
Το φως του ήταν μικρό, αλλά μέσα στο απόλυτο σκοτάδι, ήταν το πιο δυνατό πράγμα στον κόσμο. Ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν το καραβάκι για να βρει τον δρόμο του για το λιμάνι.
Από εκείνη τη νύχτα, ο Λαμπερίνος δεν έκρυψε ποτέ ξανά τη λάμψη του. Κατάλαβε πως δεν έχει σημασία πόσο μεγάλος φαίνεσαι στους άλλους, αλλά πόσο δυνατά πιστεύεις στη δική σου, μοναδική αξία. Και ότι ακόμα και το πιο μικρό φως μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, αν λάμψει την κατάλληλη στιγμή!