Όταν το παιδί δεν θέλει να πάει στο σχολείο
Όταν το παιδί δεν θέλει να πάει στο σχολείο, μπορεί να μην πρόκειται για πείσμα ή απλή άρνηση.
Κάποιες μέρες, το παιδί δυσκολεύεται περισσότερο να αποχωριστεί τον γονιό, ειδικά όταν έχει αλλάξει κάτι στη ρουτίνα του.
Μπορεί να λέει ότι νυστάζει.
Μπορεί να ψάχνει δικαιολογίες.
Μπορεί να κλαίει, να κρατιέται πάνω μας ή να ζητά να έρθει μαζί μας.
Εκείνη τη στιγμή, αυτό που βλέπουμε δεν είναι πάντα άρνηση. Μπορεί να είναι δυσκολία αποχωρισμού, αλλαγή στη ρουτίνα ή ανάγκη για περισσότερη ασφάλεια.
Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από το «δεν θέλω»;
Όταν ένα παιδί λέει «δεν θέλω να πάω στο σχολείο», δεν σημαίνει πάντα ότι δεν του αρέσει το σχολείο.
Μερικές φορές αυτό που δυσκολεύει το παιδί είναι κάτι μικρό, αλλά σημαντικό για εκείνο.
Μπορεί να άλλαξε η πρωινή ρουτίνα.
Μπορεί να το πήγε άλλος γονιός από αυτόν που το πηγαίνει συνήθως.
Μπορεί να είναι κουρασμένο.
Μπορεί να έχει ανάγκη από λίγη περισσότερη σύνδεση πριν αποχωριστεί τον γονιό.
Το «δεν θέλω» πολλές φορές μπορεί να σημαίνει:
«Σήμερα δυσκολεύομαι.»
«Χρειάζομαι λίγο χρόνο.»
«Θέλω να νιώσω ότι είσαι κοντά μου, ακόμα κι αν φύγεις.»
Τι μπορεί να πει ο γονιός εκείνη τη στιγμή;
Εκείνη τη στιγμή, το παιδί δεν χρειάζεται πολλές εξηγήσεις. Χρειάζεται μια ήρεμη και σταθερή φράση.
Μπορούμε να πούμε:
«Καταλαβαίνω ότι σήμερα είναι δύσκολο. Θα φύγω τώρα, αλλά θα γυρίσω να σε πάρω όπως πάντα.»
Ή:
«Βλέπω ότι δεν θέλεις να με αποχωριστείς σήμερα. Είμαι σίγουρη ότι μπορείς να τα καταφέρεις.»
Η φράση χρειάζεται να είναι σύντομη, ήρεμη και σταθερή. Όχι απειλητική. Όχι παρακλητική. Όχι γεμάτη εξηγήσεις.
Το παιδί παίρνει ασφάλεια όχι μόνο από τα λόγια μας, αλλά και από τον τρόπο που τα λέμε.
Όταν το παιδί κλαίει: τι βοηθά και τι όχι
Όταν το παιδί κλαίει ή αρνείται να μπει στο σχολείο, είναι εύκολο ο γονιός να αγχωθεί, να βιαστεί ή να προσπαθήσει να σταματήσει γρήγορα το κλάμα
Μικρό βήμα για την επόμενη φορά
Αν το παιδί δυσκολεύτηκε πολύ στον αποχωρισμό, μπορούμε αργότερα, σε ήρεμη στιγμή, να το βοηθήσουμε να προετοιμαστεί για την επόμενη μέρα.
Μπορούμε να πούμε:
«Σήμερα ήταν δύσκολο το πρωί. Αύριο θα το δοκιμάσουμε πάλι με ένα μικρό σχέδιο.»
Ένα μικρό σχέδιο μπορεί να είναι:
Να ξέρει από πριν ποιος θα το πάει στο σχολείο.
Να έχει μια μικρή αγκαλιά πριν μπει.
Να πει μία φράση αποχωρισμού που θα επαναλαμβάνεται κάθε μέρα.
Να ξέρει ξεκάθαρα ποιος θα το πάρει και πότε.
Η επανάληψη δίνει ασφάλεια.
Και η ασφάλεια βοηθά το παιδί να κάνει το επόμενο μικρό βήμα.
Μια μικρή νίκη στον αποχωρισμό
Το παιδί δεν μαθαίνει να αποχωρίζεται τον γονιό του από τη μία μέρα στην άλλη.
Το μαθαίνει μέσα από μικρές, επαναλαμβανόμενες στιγμές ασφάλειας.
Όταν ο γονιός αναγνωρίζει το συναίσθημα, μένει ήρεμος και κρατά μια σταθερή στάση, το παιδί αρχίζει σιγά σιγά να νιώθει ότι μπορεί να τα καταφέρει.
Κάποιες μέρες θα είναι πιο εύκολες.
Κάποιες άλλες θα είναι πιο δύσκολες.
Και αυτό είναι φυσιολογικό.
Η μικρή νίκη δεν είναι να μη δυσκολευτεί ποτέ.
Η μικρή νίκη είναι να νιώσει ότι μπορεί να δυσκολευτεί και παρ’ όλα αυτά να προχωρήσει.