Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δωμάτιο όπου το φως του φεγγαριού έκανε τα πάντα να μοιάζουν μαγικά, ζούσαν δυο αδέρφια και ένα μικρό σκυλάκι με μάτια γλυκά και ζεστά σαν κεχριμπάρι. Το σκυλάκι το έλεγαν Νόμπι.
Ο Νόμπι δεν ήταν σαν τα άλλα σκυλάκια. Είχε ένα μοναδικό χάρισμα: ήξερε να καταλαβαίνει τις καρδιές, ακόμα κι όταν εκείνες δεν έλεγαν λέξη. Έγερνε το κεφαλάκι του πότε από τη μία μεριά και πότε από την άλλη, λες και άκουγε τις σκέψεις των ανθρώπων να ψιθυρίζουν στον αέρα. Και εκείνο το βράδυ, μέσα στο ήσυχο δωμάτιο, υπήρχε ένα μικρό παράπονο που αιωρούνταν σαν σύννεφο.
Ο Ισίδωρος κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του το αγαπημένο του πυροσβεστικό όχημα. Το κρατούσε τόσο σφιχτά, σαν να φοβόταν πως αν το άφηνε έστω και λίγο, θα εξαφανιζόταν. Απέναντί του στεκόταν η μεγάλη του αδερφή, η Χριστίνα.
«Ισίδωρε…» είπε με φωνή μαλακή σαν βελούδο. «Θέλεις να παίξουμε μαζί;»
Μα ο Ισίδωρος έσφιξε ακόμα περισσότερο το παιχνίδι του και κοίταξε αλλού.
«Όχι. Είναι δικό μου.»
Η Χριστίνα χαμήλωσε το βλέμμα της. Δεν ήθελε να του πάρει τίποτα. Ούτε το παιχνίδι του, ούτε τη χαρά του. Ήθελε μόνο να χωρέσει κι εκείνη λίγο μέσα σε εκείνη τη χαρά. Να παίξουν παρέα. Να γελάσουν μαζί..
Ο Νόμπι τους κοίταξε ήσυχα, με τα έξυπνα μάτια του να πηγαίνουν από τον ένα στον άλλο. Αν μπορούσε να μιλήσει, ίσως να έλεγε πως εκείνη τη στιγμή στο δωμάτιο δεν έλειπε το παιχνίδι. Έλειπε κάτι πιο μικρό και πιο σημαντικό: ένα μικρό γεφυράκι από τη μία καρδιά στην άλλη.
Η Χριστίνα γύρισε αργά και τα μάτια της έπεσαν σε ένα ξύλινο τραπεζάκι στη γωνία του δωματίου. Πάνω του βρισκόταν ένα γυάλινο βάζο γεμάτο μικρές γυάλινες μπαλίτσες που λαμποκοπούσαν στο φως του φεγγαριού σαν μικρά αστεράκια που είχαν πέσει από τον ουρανό και αποφάσισαν να μείνουν εκεί.
Η Χριστίνα άπλωσε αργά το χέρι της να το αγγίξει. Μα εκείνη τη στιγμή, το βάζο γλίστρησε από τα δάχτυλά της.
Ξαφνικά, οι μικρές γυάλινες μπαλίτσες σκόρπισαν παντού, χορεύοντας πάνω στο χαλί με έναν ήχο που έμοιαζε με βροχή από κρύσταλλο. Πήγαν κάτω από το κρεβάτι, πίσω από τα βιβλία, ανάμεσα στα παιχνίδια. Άλλες κύλησαν ήσυχα, άλλες έκαναν μικρούς κύκλους, σαν να χόρευαν.
Η Χριστίνα πάγωσε. Τα χέρια της έτρεμαν λίγο και τα μάτια της βούρκωσαν.
«Συγγνώμη…» ψιθύρισε. «Δεν το ήθελα.»
Ο Ισίδωρος κοίταξε πρώτα τις μπαλίτσες που είχαν σκορπίσει παντού σαν μικρά φώτα. Κι ύστερα κοίταξε τη μεγάλη του αδερφή.
Και τότε είδε κάτι που πριν δεν είχε προσέξει αληθινά.
Δεν είδε κάποιον που ήθελε να του «κλέψει» τον θησαυρό του. Είδε ένα κορίτσι που λυπόταν. Ένα κορίτσι που το μόνο που ήθελε ήταν να είναι κοντά του. Να παίξουν μαζί. Να γελάσουν μαζί.
Και μέσα στην καρδιά του, εκεί που όλα έμοιαζαν κλεισμένα πίσω από μια μικρή πόρτα, κάτι άρχισε σιγά σιγά να ανοίγει, όπως ανοίγει ένα λουλούδι την άνοιξη, χωρίς βιασύνη, με απαλά βήματα.
Άφησε το πυροσβεστικό του δίπλα του. Γονάτισε στο χαλί. Και είπε με φωνή μαλακή:
«Θες… να τις μαζέψουμε μαζί;»
Η Χριστίνα σήκωσε αργά το βλέμμα της. Και χαμογέλασε. Ένα χαμόγελο απαλό, σαν το φως που μπαίνει από ένα παράθυρο το πρωί.
«Ναι», είπε.
Κι έτσι άρχισαν να μαζεύουν τις μπαλίτσες, μία μία, με υπομονή και προσοχή. Μία η Χριστίνα. Μία ο Ισίδωρος. Και ο Νόμπι, που έσπρωχνε τις μπαλίτσες με τη βρεγμένη του μυτούλα, κουνώντας την ουρά του χαρούμενα, σαν να χειροκροτούσε για εκείνη τη μικρή, σημαντική στιγμή.
Σε λίγο, η Χριστίνα άφησε μερικές μπαλίτσες στη σειρά στο χαλί.
«Κοίτα…» ψιθύρισε. «Μοιάζουν σαν δρόμος από φως.»
Ο Ισίδωρος φωτίστηκε. Τα μάτια του άναψαν. Πήρε το πυροσβεστικό του και το έβαλε προσεκτικά στην αρχή της γραμμής.
«Και μπορεί να περάσει από εδώ!» είπε με φωνή γεμάτη χαρά.
«Κι εδώ μπορούμε να κάνουμε μια στροφή», πρότεινε η Χριστίνα.
«Κι εδώ ένα γκαράζ!» πρόσθεσε ο Ισίδωρος.
«Κι εδώ ένα σταθμό!» συνέχισε η Χριστίνα.
Και τότε έγινε κάτι μαγικό.
Οι μικρές γυάλινες μπαλίτσες δεν ήταν πια απλά αντικείμενα. Έγιναν δρόμοι και γέφυρες, αποστολές και περιπέτειες. Έγιναν ένας ολόκληρος κόσμος, φτιαγμένος από φαντασία, από υπομονή και από αγάπη.
Η Χριστίνα κοίταξε τον αδερφό της με ζεστά μάτια.
«Είναι πιο όμορφα έτσι», είπε.
Κι ο Ισίδωρος σκέφτηκε για μια στιγμή. Ύστερα της απάντησε αργά, σαν να ανακάλυπτε κάτι πολύτιμο για πρώτη φορά:
«Ναι… γιατί πριν είχα μόνο ένα παιχνίδι. Τώρα έχουμε μια ολόκληρη περιπέτεια.»
Ο Νόμπι ξάπλωσε κοντά τους, με το κεφάλι ακουμπισμένο στα πόδια τους, ήσυχος και ευτυχισμένος. Ήξερε πως αυτή ήταν η αληθινή μαγεία: όχι το βάζο, ούτε οι γυάλινες μπαλίτσες. Η μαγεία ήταν εκείνη η στιγμή που μια καρδιά ανοίγει και κάνει χώρο και για μιαν άλλη.
Το βράδυ, πριν κοιμηθούν, μάζεψαν μαζί τις γυάλινες μπαλίτσες πίσω στο βάζο, μία μία, σαν να έβαζαν αστεράκια πίσω στον ουρανό. Μα η ζεστασιά που είχε γεμίσει το δωμάτιο έμεινε εκεί, αθόρυβα, σαν άρωμα από λουλούδι.
Κι ο Ισίδωρος κατάλαβε τότε κάτι πολύ σημαντικό, κάτι που κανένα βιβλίο δεν του είχε πει ακόμα:
Όταν κρατάς κάτι μόνο για σένα, μένει μικρό.
Όταν όμως το μοιράζεσαι, δεν χάνεται.
Γίνεται πιο μεγάλο. Πιο φωτεινό. Πιο ζεστό.
Γίνεται χαρά που χωράει δυο αδέρφια, ένα μικρό σκυλάκι και μια αγκαλιά γεμάτη αγάπη.
Από εκείνο το βράδυ, κάθε φορά που ο Ισίδωρος δυσκολευόταν να μοιραστεί, θυμόταν εκείνες τις γυάλινες μπαλίτσες που κύλησαν στο χαλί σαν φωτεινά μυστικά. Και τότε η καρδιά του του ψιθύριζε απαλά:
*Η χαρά δεν λιγοστεύει όταν τη μοιράζεσαι.*
*Η χαρά μεγαλώνει.*